به هر حال ، يكى از دلايل عدم جواز ذكر نام حضرت شايد همان تقيه باشد . حكومت كه مخالف بود ، مردم هم همه شيعه نبودند ، شيعيان هم گرفتار اختلافات سختى شده بودند . گروههاى بسيارى در ميان شيعيان بودند كه عقايد انحرافى پيدا كرده بودند . بسيارى از اين انشعابات از امام هفتم به بعد بود . اينكه در ميان ما رسم است كه پس از سلام به سيدالشهداء به امام رضا و بعد از آن به امام زمان سلام مىكنيم ، به علت همان اختلافاتى است كه در مورد آنها پديد آمد و ما مىخواهيم با اين سلامها خط مشى عقيدتى - سياسى خودمان را ترسيم كنيم ؛ يعنى در عين تولى به آن بزرگواران ، از مخالفان آنان تبرى مىجوييم ، و اين سلام ، اعلام برائت است از كسانى كه در امامت اين سه بزرگوار ترديد دارند . منتها كم‌كم به مرور ازمنه اوضاع قدرى بهتر شد ، به خصوص با تشكيل حكومتهاى شيعى مثل آل بويه و صفويه تشيع پر و بال گرفت و بيش از پيش اظهار وجود كرد . اين حكومتها نقش مؤثرى در گستردگى و استحكام تشيع در ايران و دنيا داشتند . البته اينها همه بيشتر در حد اهتمام به ظواهر دين بود . اگر واقعاً بناى عمل به همه احكام اسلام شود ، خيلىها بريده مىشوند . شما ببينيد در ميان احكام اسلامى ، دستوراتى هست كه واقعاً عمل به آنها در حال حاضر سخت است ، يعنى براى ما كه تا حالا تن به آنها